Toekomst ligt open voor Jip van den Bos

Toekomst ligt open voor Jip van den Bos

Ze stond al in de juniorentijd haar mannetje tussen de elite- en profdames en nu ze zelf een profrenster is, is het dan ook niet verwonderlijk dat ze er geregeld met de prijzen vandoor gaat. In 2015, haar eerste jaar als belofte, was de potentie al zichtbaar, maar was het resultaat daar vaak nog net niet. Dat is dit jaar wel anders, met al enkele mooie overwinningen op zak! 

Tekst: Jeanine Laudy; Foto: Sportfoto

Het seizoen begon al direct zeer aardig voor Jip, met een 36e plek in de Omloop het Nieuwsblad, de Belgische openingsklassieker waarin wereldkampioene Lizzie Armitstead zegevierde. Daarna volgden nog een 8e en 22e plek in Omloop van het Hageland en Le Samyn des Dames. Jip kwam echter pas echt op stoom tijdens de Spaanse meerdaagse Euskal Emakumeen Bira in april. Met een 19e tijd in de proloog kreeg ze de jongerentrui omgehangen en ze heeft die gedurende de vier etappes die volgden niet meer afgegeven. Een maand later wist ze dezelfde prestatie neer te zetten in de Tour of Chongming Island, een Women’s WorldTour-wedstrijd in China. Maar waar de Emakumeen Bira een klimkoers was, was Chongming een echt sprintersfeest. Jip werd derde in etappe twee en pakte daarmee opnieuw de jongerentrui, die ze na drie etappes mee naar huis mocht nemen.


Jip is dus een echte allrounder, met kwaliteiten op het vlakke en in de bergen. “Ik denk dat zowel de sprint als het klimmen mijn sterke punten zijn. Of ik in een van de twee echt beter ben, daar kom ik in de toekomst wel achter. Nu ben ik vooral bezig met een goede basis kweken en een sterkere renster worden. Als ik ooit mee ga doen om overwinningen in hele grote koersen is het naar mijn idee vroeg genoeg om te gaan specialiseren. En wie weet is het wel helemaal nooit nodig. Ik vind het allebei heel erg mooi om te doen: de spanning en positionering bij een sprint, maar ook het afzien en doorzetten op een klim.” Een overeenkomst tussen beide koersen ziet ze in elk geval wel: “Ik denk dat ik sowieso in langere koersen het beste tot mijn recht kom. Al van jongs af aan ben ik altijd het beste geweest aan het einde van een lange training of wedstrijd.”

Door de blubber
Het wielrennen op de weg was niet de eerste liefde van Jip, die als klein meisje eigenlijk meer naar het veldrijden trok. “Toen ik 7 was, keek mijn vader cross op tv. Dat vond ik er zo gaaf uitzien dat ik zei: ‘ik wil ook fietsen door de blubber!’ Mijn vader ging op zoek naar een club in de buurt. Hij kwam terecht bij de Zaanse wielerclub DTS, mijn huidige club, en belde of ik daar terechtkon. Zij gaven echter geen crosstraining, maar stelden voor dat ik een keertje mee kwam doen met een wielertraining. En van het een kwam het ander.” Dat crossen is er eigenlijk nooit meer van gekomen. “Ik schaatste al in de winter en vond het wielrennen al leuk genoeg. Afgelopen winter ben ik eíndelijk begonnen met crossen!”

Het fietsen probeerde Jip dit jaar te combineren met een studie, maar dat bleek uiteindelijk niet haalbaar. “Ik ben afgelopen september begonnen met communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In januari ben ik er echter ook weer mee gestopt, omdat het topsportbeleid bij de universiteit niet goed samenging met mijn grote afwezigheid. Ik heb ondertussen contact gehad met een andere universiteit en ik sta voor het aankomende studiejaar weer ingeschreven - maar op dit moment zou je kunnen zeggen dat ik ‘fulltime prof’ ben!”

Na de succesvolle Tour of Chongming Island bleef Parkhotel Valkenburg in China om nog een tweede meerdaagse te rijden, de Tour of Zhoushan Island. Daarover kwam niet veel nieuws naar buiten, maar Jip was ook hier weer aardig succesvol, met een derde plek in de eerste etappe en een 35e plek in het klassement. Zowel zij als de ploeg had echter meer van deze koers verwacht. “De wedstrijd ging over een zwaar en heuvelachtig parcours, waardoor sommige sprinters niet meer mee konden sprinten voor de etappeoverwinning. Met Parkhotel hebben we in etappes 1 en 3, echte sprintetappes, beide keren een derde plek behaald [Ilona Hoeksma werd derde in etappe 3]. De tweede etappe was dan weer een goede dag voor Jermaine Post, die heel goed mee kon op de klimmen en in die etappe 11e werd. Toch waren de uitslagen een domper voor ons, omdat we met de goede uitslagen in Chongming Island eigenlijk alleen met een overwinning genoegen namen. Maar de Russinnen waren in de tweede etappe echter zo veel beter dan de rest, dat daar niet tegenop te fietsen was. In die etappe werd het algemeen klassement bepaald.”


Domper of niet, Jip heeft in elk geval wel een hele bijzondere ervaring opgedaan in China. “We werden heel goed ontvangen en kregen meteen een tolk toegewezen, die ons letterlijk overal volgde. Alles was heel goed geregeld en je kon merken dat een wielerwedstrijd niet iets alledaags is. Bij Chongming Island hadden we de dag voor de wedstrijd een anderhalf uur lange ‘presentatieshow’, waarin niet alleen alle teams zich presenteerden, maar waarin ook gedanst, geacteerd en gezongen werd. En waar een heel stadion vol met publiek zat!” Dat er veel smog hing en dat het met ‘t eten wat behelpen was, omdat vlees en vis uit den boze waren met het oog op een mogelijke dopingschending, nam Jip voor lief. “Ondanks dat niet alles is zoals je gewend bent, zou ik zo nog een keer gaan!

Veel kansen
Wat Jip ook nog wel een keer ziet zitten, is opnieuw een jongerentrui pakken dit seizoen, “bijvoorbeeld in de Thüringen Rundfahrt.” Ze krijgt daarvoor ook de steun van de ploeg. “Dat is een heel goed element van de opleiding bij Parkhotel, dat je veel kansen krijgt, ook als jonge renster.” Jip is vol lof over haar ploeg. “Qua trainingsmethodes worden we heel erg vrij gelaten door de ploeg. Natuurlijk stelt de ploeg daarbij een aantal voorwaarden, maar ze zijn vooral van mening dat bij elke renster een andere trainingsmethode past en dat zij die dus ook moet kunnen volgen. Op gezamenlijke trainingen, zoals de weekenden in Limburg in ons ploeghuis en bij de februaristage naar Lloret de Mar trainen we op schema’s van Robic, een van onze sponsors.”

“De sfeer in de ploeg is ook heel erg goed en ik ben van mening dat, als je het naar je zin hebt in een ploeg, dat een goede invloed heeft op de prestaties.” Dat is zeker te zien in het niveau van de rensters, dat de afgelopen jaren duidelijk in de breedte is gestegen, en het koersprogramma van de ploeg. “Dit jaar rijden we veel wedstrijden die we eerder nog niet reden, zoals de Strade Bianche, de Trofeo Alfredo Binda en Euskal Emakumeen Bira. Die rijden we omdat de ploeg sterker wordt, maar van die wedstrijden zelf worden we denk ik ook weer beter. De iets minder grote wedstrijden worden dan gezien als wedstrijden waar we gewoon moeten en kunnen winnen - terwijl dat eerst de hoogst haalbare wedstrijden waren die we reden.” 

Voor de toekomst heeft Jip nog geen plan. “Ik vind het lastig mijn ambities voor mijn wielercarrière te benoemen, in het wielrennen kan er namelijk zo veel mis gaan. Je hoopt natuurlijk ooit bij de allerbesten te gaan horen en wie weet WorldTour-wedstrijden te gaan winnen. Maar ik denk nu eerst gewoon aan de komende wedstrijden. Dan ga ik vanzelf wel zien waar dat mij brengt!”