Loon naar werken voor Kirsten Peetoom in Ulestraten

Loon naar werken voor Kirsten Peetoom in Ulestraten

Een dag na de ploegentijdrit over de dijk van Lelystad naar Enkhuizen stond een loodzware klimomloop in Ulestraten op het programma in de clubcompetitie. Na ruim 120 kilometer was het Kirsten Peetoom van TWC Maaslandster-Zuid-Limburg-Nicheliving-CCN die haar handen in de lucht mocht gooien. Hier is haar verslag van deze mooie overwinning.

“Loon naar werken. Het afgelopen jaar heb ik hard getraind en eindelijk heeft dat geleid tot een echt mooi resultaat: de winst in de klimomloop van Ulestraten afgelopen zondag.” Zo kijkt Kirsten Peetoom terug op haar overwinning van afgelopen zondag. Aan het begin van het seizoen bezochten we Kirsten al eens, omdat ze na een periode van overtraindheid eindelijk weer terug op niveau is en aardig wat ambities had voor dit seizoen – zowel op de weg als de MTB. “Sinds dit jaar kom ik uit voor het nieuwe damesteam van TWC Maaslandster-Zuid-Limburg-Nicheliving-CCN, een mix van regionale rensters - hopelijk komen er volgend jaar nog wat regionale rensters bij - en internationale rensters, met een avontuurlijk programma. Dit team is één van de factoren die dit zo’n leuk seizoen maken voor mij.”

 

 



De winst in Ulestraten komt niet uit de lucht vallen. Kirsten had enkele koersen opgeschreven waarin ze dit jaar goed wilde zijn. “Samen met mijn nieuwe trainer heb ik een plan gemaakt om in wedstrijden zoals GP Elsy Jacobs, de SwissEver GP Cham-Hagendorn in Zwitserland en de clubcompetitiewedstrijd in Ulestraten in vorm te zijn. Ik had altijd wel het gevoel dat ik dat soort koersen goed aankon, maar nu moest het er maar eens echt van komen. Af en toe heb ik wel laten zien dat ik in de UCI-koersen ook goed mee kan, zoals in 2013, het jaar voor mijn overtraindheid. Maar dat lukte nog niet consequent.” 

Vaak en hard
Kirsten en haar trainer pakten het professioneel aan. Maar er moest uiteraard wel rekening worden gehouden met het feit dat Kirsten geen prof ís en dus ook nog werkzaamheden naast de fiets heeft. “Omdat ik ook promotieonderzoek doe aan de Universiteit van Maastricht, hield het plan van mijn trainer en mij vooral in om vaak hard te trainen, veel blokken te doen en ondanks het werken af en toe dagen met lange ritten te maken. Zo hard had ik eigenlijk nog nooit getraind en al snel merkte ik progressie; de vermogens die ik trapte schoten omhoog en ik verbreek nog steeds elke week persoonlijke records. Ook in de koersen merkte ik het. In de GP Elsy Jacobs ging het al aardig, Cham-Hagendorn (12e) en Berner Rundfahrt (13e) beter, de Hills Classic ging goed (37e), ik had goede benen op het NK (21e), maar een uitslag waar ik echt heel blij mee kon zijn was er nog niet.”

Naast Zwitserland en GP Elsy Jacobs, een driedaagse koers in Luxemburg, was Ulestraten in de clubcompetitie dus het grote doel van dit jaar. “Het is een thuiskoers, bevat klimmetjes en is een wedstrijd op clubniveau. Met mijn stijgende vormpeil van de laatste weken keek ik er alleen maar nog meer naar uit. De laatste weken heb ik nog specifieke klimtrainingen gedaan en in de woensdag vooraf heb ik nog een keer het parcours verkend (en de Strava-QOM gepakt op de Visweg!). Dus ja, het moest gebeuren deze zondag…”

Al na 30 kilometer weg
Zoals verwacht werd het een harde koers en was het uiteindelijk een kopgroep die om de winst mocht gaan sprinten. “Al vroeg in de wedstrijd ging trainingsmaatje Vyne van der Schoot ervandoor, ze hield het sterk bijna drie rondes vol - en finishte uiteindelijk knap in de achtervolgende groep op een 14e plek. Daarna gingen wat andere rensters waaronder Linda Poelstra-Ringlever (WV Breda) in de aanval. SwaboLadies en Jan van Arckel begonnen zich te formeren in de achtervolging, dus dat was voor mij het teken om attent te zijn. Op de Visweg trok Sylvie Boermans (Jan van Arckel) door en we reden al na 30 kilometer koers met vijf rensters weg. Naast Sylvie waren dat Esther van Veen (SwaboLadies), Geerte Hoeke (WV Breda), Aafke Soet (WV WoonExpo-Kapenga) en ikzelf.”

De rensters vonden elkaar en al snel liep de voorsprong op. “De klimmen liepen bij mij vanaf het begin wel goed, maar richting het einde begon ik mij echt goed te voelen. Misschien is dat het resultaat van mijn deelname aan mountainbikemarathons. Op het einde reageerde ik meteen op een aanval van Esther, ik wist dat ze in vorm was dit jaar, maar ik vertrouwde vooral op mijn sprint. De finish lag bovenop de klim van de Hekstraat. Op het steile stuk keken we naar elkaar, zodra het afvlakte schakelde ik naar het buitenblad en ging de sprint zelf aan, zoals ik van tevoren had bedacht. Mijn benen verkrampten met nog 100 meter te gaan, mijn hartslag was maximaal en ik kwam steeds dichter bij de streep zonder dat er iemand langszij kwam... Ik won! In een thuiskoers met allemaal vrienden en mensen van de ploeg erbij. Een hele mooie ervaring!”

Makkelijk progressie 
Drie wedstrijden die Kirsten tot doel had bestempeld zijn verreden, waarvan er eentje met het best mogelijke resultaat is afgesloten. Hoe nu verder dit seizoen? “Dit smaakt natuurlijk naar meer! Nu ik zie dat ik nog zo makkelijk progressie heb kunnen maken, wil ik wel kijken wat ik er de rest van dit jaar, maar ook de komende jaren nog uit kan halen. Nu eerst op naar de Tsjechische meerdaagse Krasna Lipa!”