Het seizoen afsluiten met een Volendamse tijdrit

Het seizoen afsluiten met een Volendamse tijdrit

Hoe treffend. Als ik de auto start om terug te rijden, begint op de radio een liedje van Nick & Simon te spelen. De moderne palingsound. Gemoedelijk. Precies de sfeer die deze avond had. Gemoedelijk. Een Volendamse avond. Een heerlijk zonnetje, flink wat wind, gezellige mensen en een mooie tijdrit om mijn wegseizoen 2016 mee af te sluiten.

Tekst: Jeanine Laudy, Foto’s: Heidie Snoek

Mijn zus trouwde enkele dagen later en omdat ik als (tweeling)zus en getuige toch ook op diverse foto’s zal worden vastgelegd, wil ik daarop niet met een arm in het gips of overal wonden worden vereeuwigd. Voor een profrenster vind ik dat wat anders – alhoewel het me nog steeds verbaast dat Evelyn Stevens en Nikki Harris allebei tot heel kort voor hun eigen huwelijk gewoon bleven doorkoersen –, maar aangezien ik maar wielren voor de hobby vind ik dat een beetje stom. 

 


Dus had ik me voorgenomen om me de laatste twee weken voor de trouwerij niet meer in een peloton te begeven. Ik ben al een beetje angstig van mezelf aangelegd, en dan ook nog eens extra voorzichtig om niet te willen vallen; daar ga je dus júist van vallen. Daarom zocht ik nog naar wat tijdritjes om te doen. En met een zeer spaarzame hoeveelheid tijdritten die worden georganiseerd, was dat nog even zoeken. Ik kon mijn seizoen echter afsluiten met twee mooie ritten tegen de tijd, beide in de laatste week van augustus: afgelopen zondag reed ik het Open Utrechts Tijdritkampioenschap, een officiële KNWU-wedstrijd, en eergisteren startte ik in de Beet-It Volendammer Kermis tijdrit, georganiseerd door de Volendamse wielervereniging.

Ondanks dat dit geen KNWU-wedstrijd was, galmde er een bekende stem door de microfoon. Jan Burger had zich deze avond opgeworpen als speaker, en ook de roodharige KNWU-man die ik ken van de Noord-Hollandse koersen zat naast hem om te controleren of alles wel goed verliep. Toch bijna een KNWU-wedstrijd dus. 

Maar veel gemoedelijker. Als gezegd hing er een zeer relaxte ‘vibe’. Zo’n sfeer dat iedereen nog de laatste wedstrijdjes en laatste zonnestraaltjes van het jaar wil meepikken. Het is al een wereldje op zich, die tijdritwereld, maar deze was toch nog extra speciaal. Veel vriendelijker. Ik besloot bij de inschrijving al, tegenover IJssalon Willem Honingh, dat ik deze tijdrit in 2017 weer wil rijden. 

Gecombineerde wedstrijd
Inmiddels alweer acht jaar geleden werd de Volendamse wielervereniging nieuw leven ingeblazen. Een grootse reputatie uit het verleden kon niet voorkomen dat het wielerleven er wat was ingedut. Maar langzaam begon men weer te investeren in het Volendamse koersklimaat. Toen Beet-It de hoofdsponsoring van de vereniging overnam en ook veel moeite stak in een vrouwenteam, dat samen met WV het Stadion en WV Eemland deelneemt aan de clubcompetitie, kreeg deze vereniging ook weer landelijke zichtbaarheid. En alhoewel organisator Alexander Hagemann me vroeg of ik volgend jaar niet wat meer meiden kon optrommelen om te komen rijden, viel het mij nog alles mee hoeveel meiden er aan de start verschenen. In Utrecht waren we maar met acht licentiehouders. En oké, er was het finaleweekend van de clubcompetitie en ook de Ronde van Heemskerk op dezelfde dag, maar met een aantal van 23 vond ik het een mooie opkomst in Volendam. 

Die Volendamse tijdrit is in twee jaar uitgegroeid van een tijdrit voor alleen de leden van ToerClub Volendam tot een bijna officiële KNWU-tijdrit met 130 deelnemers. De snelste renner zonder licentie, die lid is van ToerClub Volendam, krijgt nog steeds de titel Beet-It Tijdritkampioen. Ik houd van dit soort gecombineerde wedstrijdjes. Net zoals de Provinciaal Kampioenschappen in België ook altijd open 1.15-koersen zijn. In een tijd waarin het organiseren van koersen steeds lastiger (duurder) wordt en vele organisatoren zich al hebben teruggetrokken, is dit de manier om toch nog een mooi aanbod op de kalender te houden, denk ik. 

Ik waardeer het dan ook zeer dat de Beet-It Wielervereniging Volendam sinds haar korte ‘wederopstanding’ alweer zo veel heeft betekend voor de wielersport. De jonge meiden worden ondersteund in hun wielercarrières en tijdritliefhebbers kunnen op een mooi, afgelegen stuk polderweg hun liefde voor de tijdrit bedrijven in een van de schaarse grotere tijdritten die er door het jaar heen worden georganiseerd. 

Beet-It Vrouwenploeg
De eer van de Beet-It Vrouwenploeg werd hooggehouden door junior-dame Marit Raaijmakers, die de wedstrijd met overmacht won. Bijna veertig seconden was ze sneller dan de nummer twee, eveneens een Volendamse. De overige Beet-It dames werden vijfde, zesde en negende. Allemaal junior-dames. En ze hadden me allemaal verslagen. Een goede investering dus van Beet-It om deze groep jonge meiden, die zowel internationaal als nationaal acteert, zowel op de weg als op de baan, te ondersteunen. Of komt het juist door die bietenshots dát ze het zo goed doen?? Het is in elk geval een leuke prestatie voor de sponsor en voor de organisatoren van de wedstrijd dat een Beet-It rensters op het hoogste podium stond. Zij, ik en de 21 andere rensters die gestart zijn hebben volgens mij een hele mooie avond gehad. Met een totaal aantal deelnemers van 133 mag het aandeel vrouwen uiteraard nog wel wat hoger, maar ik heb een jaar lang om te lobbyen en eerlijk gezegd: it’s your own loss als je als tijdrijder deze mooie tijdrit volgend jaar niet rijdt!